Op de ingrediëntenlijst staat één woord dat je bij een ontbijtproduct niet verwacht: zuurdesem.
Rustig maar. Je granola gaat niet rijzen.
Zuurdesem is hier geen broodwoord, het is een methode. Bij elke bakdag houd ik een restje desemstarter over. Bakkers noemen dat discard. In plaats van het te laten liggen, geef ik het een tweede leven: ik bind er granola mee.
Dat levert drie dingen op. Structuur in de klont. Een klein beetje frisse zuurgraad. En een restje dat volledig wordt hergebruikt.
Bijkomend voordeel: de desem zorgt voor betere clusters en een extra knapperige structuur.
Wat er niet gebeurt: er zit geen brood in je zakje.
Waarom geen suiker, honing of ei als bindmiddel?
Omdat het zonder ook kan. Mijn klassieke lijn is gezoet met peren-appelstroop, dus zonder geraffineerde suiker. Het bindwerk dat elders met extra suiker of vet wordt gedaan, doet de discard. Kortere ingrediëntenlijst, iets andere smaak dan wat er in het schap ligt. Dat laatste is de bedoeling.
Geldt dat voor alle smaken?
Vrijwel allemaal. Zuurdesem is namelijk een fermentatietechniek, geen broodsoort: je kunt het met verschillende granen maken, in mijn geval tarwedesem. In elke smaak vind je het als basis terug.
Werk je bij een bedrijf en lees je dit stiekem tijdens de koffie? Dezelfde granola gaat ook als zakelijk snackpakket de deur uit.
